Vorig jaar deed vriendlief – mijn beste vriend, partner in crime, grootste grappenmaker en hartendief – voor het eerst mee aan een bodybuilding wedstrijd. Hij traint al meer dan 7 jaar en dat is hem aan te zien. Ik ken hem niet anders dan volgens de broscience (sorry schat) manier trainen, eten, slapen, repeat. Het werkt blijkbaar. Hij weegt normaal zo’n 95 kg waarvan voornamelijk spier. Zijn grote hoofd #moehaha past bij zijn grote lijf.

De eerste wedstrijd is alweer een jaar geleden. De tijd vliegt. Sander denkt niet zozeer van ‘oh, ik ga dan en dan weer een wedstrijd doen’. Hij denkt eerder ‘ik zie wel of ik stage ready ben’. Daar heeft hij alles aan gedaan. Trainingen geoptimaliseerd op basis van zijn zwakke plekken zoals bijvoorbeeld zijn borst. Maar ook anders carbloaden en zijn water inname heeft hij aangepast.

Maar heeft het geholpen? Vorig jaar is hij 6e geworden van de 14. Dit jaar…

JBC RECAP

De dag vloog voorbij! Vorig jaar vond ik het akelig lang duren, maar dit keer ging de dag heel snel. We waren er rond half 10, wachten op de tanning tot 11.15 en vervolgens inschrijven.

Maar nu komt het…

Volgens de dames van de inschrijving was de inschrijving gesloten. We stonden er eventjes als verlamd bij. Wat? Door de drukte wilde hij zijn tanning niet missen. Maar geen inschrijving betekent ook geen wedstrijd. Gelukig stond Juliette Bergman herself erbij en die zei: niet zo moeilijk doen, dames. Schrijf hem maar in!

God.Zij.Dank.

Vol opluchting en met een zenuwachtig lachje op zijn smoel gingen we weer backstage. Om 14.15 zou hij het podium op moeten. Rond half 2 begonnen we met de voorbereidingen. De hele dag zat meneer al aan de winegums (suikers!) en vlak voordat hij het podium op mocht pompten we de spieren op. Met elastieken, dumbbells maar ook met rode wijn, banaan met kaneel en cola. Heerlijke combinatie.

Time to shine!

Daar stond hij weer. Mijn held! Tussen alle andere droge gespierde kerels te shinen. Geweldig om te zien. Vol trots schreeuwde ik mijn longen uit mijn lijf. ‘UITWRINGEN! KNIJPEN! KOM OP, BLIJVEN LACHEN!’

Helaas ging de eerste ronde niet zo goed. Geen first call out en zelf had hij er ook niet zo’n goed gevoel over.

Na zijn eerste ronde zijn we dan ook bier gaan halen voor na de wedstrijd en even in het park van Apeldoorn gaan zitten. Leuk joh, moet je doen! Met een Oempa Loempa op een bankje in het park… Vinden parkwandelaars mega-interessant.

We lieten de boel even de boel en lieten het bezinken. Wat ging er goed? Wat kon er beter? Om half 7 mocht hij voor zijn individuele walk weer op. Tijd om ons weer voor te bereiden.

Time to shine 2.0!

Weer kwam decola, banaan met kaneel en rode wijn te voorschijn. ‘Laatste kans schat. Nog één keertje vlammen’ zei ik hem. Een droge ‘ja’ kreeg ik terug, maar ik kon wel zien dat hij er zin in had. We hadden het er over gehad dat er geen plaatsing meer in zat waarschijnlijk, dus dan kan je er niet zo goed maar extra van genieten.

En dat deed hij!

We hadden gelijk. Tijdens de uitreiking om half 9 viel hij inderdaad niet in de prijzen. 

Toch hebben we er een mening over.

Ondanks dat het een jurysport is – en daardoor een totale mindfuck – leek het er minder “legaal” aan toe te gaan dan je zou willen als atleet. Zo stonden er een aantal jongens over de verschillende line-ups verdeeld die er niet al te naturel uitzagen. Ook backstage werd er open en bloot gesproken over middeltje dit en middeltje dat. En dan hebben we het niet over de eiwitshakes van Body en Fitshop.

Sander baalde er zo erg van, dat hij daar ter plekke besloot (soort van dan, maar niet helemaal) om niet meer zo fanatiek te fitnessen. ‘Ik ga wel wielrennen’ zei hij. Ik knikte en dacht bij mijzelf ‘ik spreek je maandag wel weer’.

Dit keer had ik gelijk. 

Want terwijl ik deze blogpost tik appte Sander net dat hij zijn fysiek zijn droomfysiek vond en volgend jaar misschien wel plaatsing kan pakken…

Oordeel zelf maar #ZwijmelendeTrotseVriendin

Zelf vind ik het een overdreven gedoe geworden. Dat het een subcultuur is, is één ding dat zeker is. Ik merk dat mijn collega’s het niet helemaal begrijpen. Waarom zou je in een spraytan op een podium gaan staan en je uiterlijk laten beoordelen? Gelukkig hoeven anderen het ook niet te begrijpen. Maar het is onderhand zo’n gehypete business geworden, dat het bijna normaal is om een spuit in je reet te duwen. Ook de niveau’s van de dames vond ik zo ontzettend verschillend.

Bikini fitness lijkt eerder gewoonweg dun (waar is de fitness gebleven joh?) en er stonden zelfs dames tussen waarvan ik dacht ‘ik zou het van jou winnen, wijfie’. Arrogant? Absoluut. Maar het zegt iets over het niveau van de dames. Alle voorbereidingen etc. daar gelaten want daar was ik natuurlijk niet bij.

Mijn eigen antwoord op de vraag die maar blijft rondzwerven in mijn hoofd of ik zelf ooit mee ga doen, neigt steeds meer naar nee.

Maar uhm. Zeg nooit nooit!