Zoals jullie weten, volg ik de Bikini Boss Challenge van Femmevalerie.com. Het is een traject van 4 maanden waarin je trainingen en voeding op elkaar worden afgestemd. Maar vooral ook het mentale gedeelte komt aan bod. Volgende week is er alweer een maand voorbij. En wat heb ik al veel geleerd! Over zowel, voeding, mindset als sporten. Waaronder: uit je comfortzone komen in de gym…

Uit je comfortzone in de gym…

De eerste keer het krachthonk betreden is natuurlijk al eng genoeg. Als je de verhalen mag geloven, lopen er binkies rond die je bekijken, ongevraagd advies geven en als klap op de vuurpijl, weet jij niet hoe een oefening moet. Maar naar mate je stug hebt volgehouden om telkens weer dat krachthonk te betreden, merk je dat die binkies eigenlijk helemaal geen binkies zijn. Maar een stelletje ego-trippers die indruk op je willen maken. Het ongevraagde advies kan je ondertussen ook naast je neer leggen want duh, jij weet wel beter! En dat je niet weet hoe een oefening moet? HA! Daar ben je ook niet meer bang voor.

Want zoals Pipi Langkous zegt:

Ik heb dat nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik dat wel kan

Zo kreeg ik mijn nieuwe trainingsschema’s, gebaseerd op mijn doelen en mijn trainingsfrequentie waar ik mee aan de gang moest. Ik moest ook mijn gewichten en aantal herhalingen bij houden, dus hups! Gewapend met een notitieboekje – hallelujah voor notitieboekjes – en pen betrad ik voor de geen-idee-hoeveelste-keer het krachthonk. Daarmee deed ik tegelijkertijd een stapje uit mijn comfortzone. Want ondanks dat ik dat krachthonk als mijn broekzak ken, vond ik dit toch wel even spannend.

Notitieboekje? Check

Nieuwe oefeningen (genoteerd in datzelfde notitieboekje)? Check

Eigen gewichtjes mee? Check

Eigen elastieken mee in verschillende vormen en maten? Check

Doen wat je moet doen

Maar zoals gezegd. Uit je comfortzone treden, is doen wat je moet doen. Hoe ongemakkelijk dat ook voelt. Dat ik inclusief notitieboekje, pen, eigen gewichtjes en elastiekjes tegenwoordig naar de gym ga, voelt allang niet meer raar. Net zoals dat “gewoon” de gym betreden allang niet meer raar voelt.

Ik “moet” dit – en (nog belangrijker) wil dit – omdat ik zo mijn progressie kan bijhouden. Die progressie kan ik bijhouden omdat ik elke week progressie maak. De gewichtjes die ik meeneem zijn twee kleine schijfjes van 0,5 kg. Wanneer ik dus een oefening zwaarder kan, ga ik microloaden. Zo maak ik de stapjes klein en blijf ik niet op een plateau hangen door bijvoorbeeld in eens een sprong te maken van 2,5 kg zoals de meeste apparaten in de sportschool.

Stel, je kan nu een schouderoefening met 2,5 kg en de volgende stap op het apparaat is 5 kg. Dat is een verdubbeling van het gewicht! Leuk… Maar niet realistisch…

Na elk setje schrijf ik dus op hoeveel herhalingen ik met hoeveel gewicht heb kunnen uitvoeren. De elastieken gebruik ik om bijvoorbeeld mijn bilspieren te activeren.

Ja. Ik ben uit mijn comfortzone in de gym. And it feels goooooooooooood.