“Het zijn wel symptomen van een burn-out…” – HOUD JE SMOEL HUISARTS!

‘Wat weet jij er nou van?’ Dacht ik toen ik de huisarts het woord “burn-out” hoorde zeggen. ‘Je kent mij volgens een dossier, niet als persoon. Wat weet jij er nou van? Helemaal niks, he?! Nee, dat dacht ik nou ook!’ Ik kon het wel uitschreeuwen. Deed ik niet. Wilde ik wel. Eenmaal weer op de stoep, begon ik te brullen. Een burn-out? Echt niet!

Een burn-out?

Nee. Dat gebeurt mij niet. Ik ben verdomme net 26 jaar. Ik heb mijn eerste echte grote mensenbaan, mijn eigen bedrijfje met vriendlief opgericht, ik ga de leukste festivals af, betreed minimaal 4 keer per week de sportschool. Maar een burn-out? Nee hoor, doe ik niet aan.

Er zijn genoeg mensen die 5 dagen per week werken, daarnaast fitness doelen hebben, een eigen bedrijf hebben, leuke dingen kunnen doen én het huishouden op pootjes kunnen houden. Dus ik moet dat ook kunnen.

Maar dat brullen gebeurt natuurlijk niet zomaar. En dat ik nu voor de tweede dag thuis zit (waardoor ik aan alle kanten jeuk heb…) terwijl ik deze blogpost maak, is ook niet geheel zonder reden. Na het bezoekje aan de huisarts kon ik namelijk niet ophouden met huilen. En ondanks dat ik de wijze adviezen van mijn collega steeds maar weer de wind in sloeg, ging ik uiteindelijk toch naar huis. Met diezelfde knallende koppijn en misselijkheid van de afgelopen paar weken.

Maar je weet zeker dat je niet zwanger bent? – vroeg de huisarts – Ja, oelewapper. Ik weet het zeker. Sjonge jonge… Typisch.

Thuis zitten zonder burn-out

Dus ik zit thuis. Zonder burn-out. Laten we dat voorop stellen. Ik ben er vroeg bij, zoals “ze” dat dan zeggen. Maar ik moet wel rustiger aan doen. Anders gaan leven. Want die lichamelijke en mentale klachten komen niet van mijn hart of suiker. Ja, mijn bloeddruk is aan de lage kant. Maar dat zit in de familie. Wat het nog wel kan wezen is dat mijn hart te snel te hard moet kloppen en dan in eens weer heel hard langzaam moet kloppen. Daardoor voel je je ook niet lekker. Moet je raden wat dat veroorzaakt? Stress, ja. Dit was het moment dat de huisarts zei: het zijn wel symptomen van een burn-out.

Ergens wist ik het ook wel. Dat ik last heb van stress. Veel vloeken (ook dat zit in de familie, haha), vriendlief afsnauwen, niet kunnen concentreren, moe zijn en toch slecht slapen. Maar er aan toegeven, ho maar. Want ik ben een goaldigger. Doorzetter. Loyaliteit stroomt door mijn bloed. Loyaal naar mijn werkgever, naar mijzelf als #girlboss, naar vriendlief/vriendinnetjes/familie en naar alle andere bijzaken. Behalve aan mijzelf dus, om even keihard te ontspannen.

Hypocriet eigenlijk, aangezien mijn blog over keihard werken en keihard ontspannen gaat…

Daarom heb ik ook besloten om dit de wereld in te slingeren: ik voel mij gewoon op. Leeg. Laf. Zwak. En ja, ook een beetje een mislukkeling. Waarom lukt mij dit niet? Natuurlijk weet ik het antwoord. Hoge verwachtingen aan mijzelf opleggen, te lang doorgaan met – zoals een vriendinnetje mooi verwoorden “gas af en toe loslaten maar niet durven te remmen”. Ik weet het allemaal wel. Maar ermee omgaan is een ander verhaal. Misschien had ik deze mental breakdown (zo voelt het namelijk echt) even nodig om weer met beide Nikes op de grond te komen.

Ik heb rust genomen, nagedacht over wat mijn prioriteiten zijn en wat mijn prioriteiten zouden moeten zijn. Lijstjes gemaakt. Het huis gepoetst. Laatjes opgeruimd. Oftewel ruimte maken in mijn hoofd. Eigenlijk kan ik er nu nog niet veel over zeggen, of het heeft geholpen. Wat ik je wel kan vertellen, is dat  het verplicht rust moeten nemen, moeilijker is dan ik had gedacht. Vriendlief roept wel drie keer per dag: NO WORK! Terwijl ik ondertussen op mijn telefoon mailtjes beantwoord. Vol goede moed ging ik naar de Action. Misschien dat onnodig geld uitgeven helpt. Maar nadat ik 20 minuten heb getwijfeld over welke handzeep ik mee zou nemen, wist ik dat het een goed idee was om thuis te zitten.

Dus ik zit nu deze blogpost eruit te rammen. Ondanks dat dit in eerste instantie als een “moetje” voelde richting jullie, lucht het wel ontzettend op.